Paniek. Paniek. Paniek. Iedereen moet een noodpakket. En jij, en jij, en jij… Als een ware Oprah Winfrey wordt er een partij paniekvoetbal gespeeld. Zelfs het Sinterklaasjournaal gaat in de hype mee.
En eerlijk? Vanuit de wereld van security en privacy ben je eigenlijk altijd bezig met risico’s. Hoe uitval van systemen tot grote kostenposten kunnen leiden en zelfs het failliet van een organisatie. De vraag is dan wat je daar tegenover zet om die risico’s te mitigeren, zoals business continuity, uitwijk- en crisisplannen. Risico’s te verkleinen.
De huidige maatschappij is grotendeels afhankelijk geworden van die korte lijntjes, waarmee voedsel en spullen voorhanden zijn. Dat de kachel eigenlijk altijd brandt en er water uit de kraan komt. Maar die supply chains zijn ook kwetsbaar en bij uitval niet altijd direct op te starten voor een groter gebied. En als het fout gaat, dan is dus een stukje voorbereiding helemaal niet gek. Zo zijn de supply chains over het algemeen ingericht om zo efficiënt mogelijk te werken als het goed gaat.
Maar kunnen we alsjeblieft stoppen met die paniekvoetbal? Ik weet dat het lekker verkoopt als marketingtrucje, maar toch… het is net een slechte security awareness campagne waarin je medewerkers afstraft als ze op weer een phishingsimulatielink geklikt hebben of enkel vanuit de rampscenario’s communiceert. Gevaar! Paniek!
Dus voorbereid zijn met wat extra voorraad, zaklamp, powerbank, cash etc is prima en juich ik toe. Bewustzijn van wat je in bepaalde situaties nodig hebt. Daar licht naar mijn mening toch echt een eigen stukje verantwoordelijkheid. Zo zijn mijn ouders bewust geworden na een langer durende stroomuitval en hebben concreet gehaald wat ze misten voor een volgende keer. Niet vanuit paniek, maar ratio.
Maar wat er niet in je noodpakket zit
Iets waar die folder en spotjes niet over gaan, maar minstens zo belangrijk is. Want stel je voor het is ineens helemaal stil. Je telefoon werkt niet meer, geen Netflix om te streamen, geen socials, geen stromend water, geen elektriciteit, etc. Het is dan echt helemaal stil. Niet meer dan woorden van jezelf en je naasten. En veel mensen kunnen nog maar moeilijk met die stilte om gaan. De mens is inmiddels zo gewend om continu ‘aan’ te staan en afleiding en verleiding te hebben, dan menigeen niet meer weet wat het is om stil te staan en zijn. De nervus vagus zenuw is continu bezig om al die prikkels te verwerken, maar is vaak overwerkt, de echte stiltemomenten schaars zijn. Dat heeft zelfs onbewust invloed op je slaap.
Sterker nog als het stil is en je hebt die afleiding en verleiding niet meer, dan gaat je lichaam naar die ruststand toe via verwerking van wat je nog aan onverwerkte emoties en mentale blokkades meedraagt. Dan wordt stilte ineens anders en confronterend en word je gedwongen om te luisteren naar jezelf. Die weggestopte pijn komt keihard terug, want die afleiding en verleiding bestaat even niet meer. Er zijn experimenten gedaan met mensen in isolatie van zintuigelijke waarnemen, zoals door Donald Hebb in de jaren ‘50/’60, die concludeerde dat dit tot grote mentale klachten en gedragsverandering kan leiden.
Zeker als je crisissituaties, simulatie of niet, meegemaakt weet je hoe snel en hoog de stress wordt als het echt mis gaat. En dan is die stilte er nog niet eens. Hoe je ziet wie er daadwerkelijk in control is en wie rond rent vanuit paniek. Wie kan blijven nadenken en wie het even niet meer weet. En dat is natuurlijk precies waar zo’n simulatie voor is. Daar leer je ook van.
Maar als het jou gebeurt, ben jij dan voldoende voorbereid om jezelf tegen te komen? Jezelf aan te kijken? Je kunt immers niet meer weglopen met afleidingen, zoals Netflix of socials en je lichaam krijgt de kans om te herstellen. Die noodspullen zijn mooi, maar het gaat ook hoe jij het vol gaat houden. Gezonde spanning, maar beheerst of ga jij mee in de stress en paniek? Ga jij nu al mee in die stress om als een wiedeweerga een noodpakket aan te schaffen?
Dat geeft een indicatie hoe vatbaar je bent. Dus van daaruit mijn uitnodiging om jezelf echt te leren kennen en comfortabel te worden met stilte en te voelen wat dat nu echt doet. Onrust of kun jij ertegen?
Dus naast spullen ook eens goed om jezelf te testen hoe goed jij met pure stilte om kunt gaan. Geen telefoon, geen televisie, geen muziek, socials. Echt stil zijn, je ogen sluiten en in het moment zijn voor 10 minuten of langer. Top als je dat volhoudt, maar anders is er misschien toch werk aan de winkel om dit te trainen.
Ik nodig je uit om jezelf te testen en bij tijd en wijle te blijven testen.
